| تبليغات | X |
|
ذوالجناح آمد وایینه زخم است تنش هر چه آیینه به قربان چنین آمدنش این زبان بسته چه دیده است که در ظهر عطش چشمه در چشمه سرشک است زبان سخنش؟ بی سوار از سفر کرب و بلا آمده است مثل باغی که به تاراج رود یاسمنش وای، ای وای به خونی که حنایی شده است جا به جای بدنش،یال شکم در شکنش با سکوتی به بلندای هزاران فریاد نوحه می خواند وبانوی حرم سینه زنش
|
||
|
+
نوشته شده در شنبه چهاردهم بهمن 1385ساعت 13:0 توسط مرشاد
| ||
| ||
| ||
