دلم بي تو يه ساله بي بهاره

هميشه با خيالت بي قراره

اگه باور نداري، سينه بشكاف

ببين بي تو دل من در چه كاره!

سوز نگاه كسي را خواهانم

                                     كه شقايق را بسوزاند

و من نيز آتش گيرم

                               و اين بار هواي تازه ي صورتت

مرا در ميان گرفت،

                   بار غم افزون شد

                                        تنها بي تو، براي خود گريانم .

نه از خاكم ، نه از بادم                              اگر خوشحال،اگر غمگين

نه در بندم ، نه آزادم                                 چه فرقي داره تنهايي

نه آن ليلاترين مجنون                                

نه شيرينم ، نه فرهادم                                تو نيستي قصه ي دردم

                                                                سياهم،ساكتم،سردم

نه از آتش ، نه از سنگم                               اسير خاكم و خسته

نه از رومم ، نه از زنگم                              اگر سبزم،اگر زردم

فقط مثل تو غمگينم                                   

فقط مثل تو دلتنگم                                    اگر آبي تر از آبم

                                                                 اگر همزاد مهتابم

چه غمگينم چه تنهايم                               بدون تو چه بي رنگم

نه پنهانم ، نه پيدايم                                 بدون تو چه بي تابم

نه آرامي به شب دارم

نه آميدي به فردايم                                     بيا از ((من)) جدايم كن  

                                                                 صدايم كن،صدايم كن

چه اميدي ، چه فردايي                             دلم از دست ((من)) خونه

چه پنهاني ، چه پيدايي                              بيا از ((من)) رهايم كن

آمد بهار خرم و رحمت نثار شد

             سوسن چوذوالفقار علي آبدار شد

اجزاي خاك حامله بودند از آسمان

            نه ماه گشت حامله زان بي قرار شد

گلنار پرگره شد و جوبار پر زره

           صحرا پراز بنفشه و كه لاله زار شد

اشكوفه لب گشاد كه هنگامه بوسه گشت

          بگشاد سر و دست كه وقت كنار شد

گلزار چرخ چونك گلستان دل بديد

         در رو كشيد ابروزدل شرمسار شد

آن خار مي گريست كه عيب پوش خلق

         شد مستجاب دعوت او گلعذارشد

اصحاب كهف باغ زخواب اندر آمدن

          چون لطف روح بخش خدايار غار شد

اي زنده گشتگان به زمستان كجا بديت

          آن سو كه وقت خواب روان را مطار شد

آن سو كه هر شبي بپرد اين حواس و روح

         آن سو كه هر شبي نظروانتظار شد

مه چون هلال بود سفر كرد آن طرف

         بدري منور آمدوشمع ديار شد

آخر امد روز موعود آن دم سبز شكفتن

روز گرم باتو بودن،از توگفتن دل سپردن

اينك آن لحظه ميلاد در طواف كعبه نور

مي نوازد چهره شب تا حريم ظلمت دور

در چنين روز طلايي، روز خوب آشنايي

مي تراود عطر باران با نواي آسماني

آري آمد روز موعود،لحظه سرخ رهايي

قلم ساده شعرم مي زند رنگ خدايي

كاشكي اون لحظه آخر ،اشكامو تو ديده بودي

كه شايد دلت مي سوختو،حالا تو نرفته بودي

حالا بيتو پر دردم،پرترديدمو وحشت

بي تو بودن خيلي تلخه،مثه مرگه توي غربت

همه شبهاي بي تو،اشك حسرت تو چشامه

من كه باورم نمي شه،شايدم خوابي باهامه!

مي دونم بر نمي گردي،مي دونم دوستم نداري

تو هميشه دوري از من،من خزونم،تو بهاري

كاشكي هر لحظه كه نيستي،ببيني چقدر ضعيفم

كه شايد دلت بسوزه،واسه اين قلب نحيفم

بي تو بودن مثه مرگه،مثه مردن توي خوابه

عزيزم،تنهايي سخته،مثه عشق بي جوابه

اما تو رفتي و حالا،ديگه هيچكي رو ندارم

مثه ابراي بهاري،شب و روز دارم مي بارم

مي دونم عشقت بزرگه،حتي از سرم زياده

مي دونم دلم كوچيكه،طاقت دردونداره

اما عاشقي همينه،اولش خبر نمي ده

واسه مردن پيش چشمات،اون اجازه نمي گيره

رفتي اما تا هميشه،دل بهونتو مي گيره

بي وفايي اما قلبم،هميشه واست مي ميره

تو با اون نگاه گرمت توی قلب من نشستی

تو یه احساس قشنگی تو خود آرزو هستی

تو یعنی اوج یه رویا بی نیاز از همه اما

من واست غرق نیازم لبریز از عشق وتمنا

وقتی قهر می کنی قلبم می کنه پا در میونی

قهر و آشتیات قشنگه تو که از مابهترونی

می گی تنها تو به چشمم تو فقط این جوری هستی

تو می گی  دید من اینه خب خودت بگو کی هستی؟

نگو یه آدم ساده واسه من فرشته ای تو

مثه واژه های ناب توی هر نوشته ای تو

نه سیاهی نه سفیدی تو خودت رنگین کمونی

تو هوایی نفسی تو می میرم اگه نمونی

تو مثه معجزه هستی واسه من از همه سرتر

تو به من بخشیدی خوبم با نگات یه حس بر تر

تو نگاهت عاشقونس خیلی خیلی مهربونی

تو بتی من بت پرستم با توام ابرو کمونی

تو یه قصه قشنگی واسه چشام لالایی

همه خوبیا رو داری ولی حیف!تو بی وفایی